Περιοδικὴ Ἔκδοση Πολιτισμοῦ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ: ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΗΝΕΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

2011-11-27T08:57:00.000+02:00

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ

Ἀπὸ τὶς 12 Δεκεμβρίου 2011 στὰ βιβλιοπωλεῖα καὶ στὰ περίπτερα τῶν κεντρικῶν δρόμων τῆς Ἀθήνας καὶ τῆς Θεσσαλονίκης. Καθὼς καὶ στὰ σημεῖα πώλησης τοῦ πρακτορείου ΕΥΡΩΠΗ, σὲ ὅλες τὶς μεγάλες πόλεις.

ΣΤΗΡΙΞΤΕ-ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ

ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ ΣΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ

2011-06-26T16:50:00.005+03:00

Συνδρομές

Γραφτεῖτε Συνδρομητὲς στὸ ΟΡΟΠΕΔΙΟ

Ἀνανεῶστε ἐγκαίρως τὴ συνδρομή σας - Κάντε μία συνδρομὴ δῶρο στοὺς φίλους σας.

FΜΕ ΤΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΣΑΣ συμβάλλετε στὴνἐπιβίωση, βελτίωση καὶ μεγαλύτερη ἀνεξαρτησία τοῦπεριοδικοῦ.

FΕΠΩΦΕΛΕΙΣΤΕ

α. ἀπὸ τὴν διαφορὰ στήν ὀνομαστικὴ τιμὴ πωλήσεως τῶν τευχῶν,

β. ἀπὸ τὶς σχεδὸν ἀναπόφευκτες ἀνατιμήσεις τους καὶ

γ. ἀπὸ τὴν δωρεὰν ἀποστολὴ τῶν βιβλίων ποὺ συνοδεύουν τὰ τεύχη.

FΜΕ ΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΑΣ, σᾶς στέλνουμε δωρεὰν ἕνα ἀπὸ τὰ βιβλία τῶν ἐκδόσεων ΟΡΟΠΕΔΙΟ, καί, ἐφόσον ἐπιθυμεῖτε, ἕνα ἀπὸ τὰ προηγούμενα τεύχη¹ποὺ πιθανὸν νὰ λείπουν ἀπὸ τὴν σειρά σας.

Η ΣΥΝΔΡΟΜΗ ἰσχύει γιὰ τέσσερα τεύχη. Στεῖλτε τὰ χρήματα στὴν διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ μὲ ταχυδρομικὴ ἐπιταγή, ἀναγράφοντας στὸ οἰκεῖο μέρος τοῦ ταχυδρομικοῦ δελταρίου τὸ ὀνοματεπώνυμό σας, τὴ διεύθυνση μὲ τὸν ταχυδρομικὸ κώδικα καὶ τὸ τηλέφωνό σας. (Στὴν πίσω ὄψη τοῦ ταχυδρομικοῦ δελταρίου σημειῶστε τὸ τεῦχος ἀπὸ τὸ ὁποῖο θέλετε νὰ ἀρχίζει ἡ συνδρομὴ καὶ τὸν ἀριθμὸ τοῦ τεύχους ποὺ τυχόν ἐπιθυμεῖτε γιὰ τὴν συμπλήρωση τῆς σειρᾶς σας.)

ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ:

Ἐσωτερικοῦ: 40,00€

Ἐξωτερικοῦ: 80,00€

Γιά φοιτητές, σπουδαστές, μαθητές: 25,00€.

Δημόσιο, Ὀργανισμοί, Νομικὰ Πρόσωπα, συνδρομὲςἐνίσχυσης: 100,00 €

e-mail: oropedio@gmail.com

Διεύθυνση:

Δημ. Κανελλόπουλος

περ. «Ὀροπέδιο»,

Καστοριᾶς 10, 17342

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Τηλ. 210-9951433, 6976 408666

e-mail: oropedio@gmail.com

1. Ἐκτὸς ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἐξαντληθεῖ: 1 καὶ 3

ΟΡΟΠΕΔΙΟ. ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΕΥΧΟΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

2011-06-26T01:25:00.007+03:00

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Ἐπὶ τοῦ ὄρους Ὁμιλία

Γιάννης Βαρβέρης

ΒΑΘΕΟΣ ΓΗΡΑΤΟΣ

Χαρίκλεια Π. Καβάφη,

+ 4-2-1899, Α΄,

Χαρίκλεια Π. Καβάφη,

+ 4-2-1899, Β΄

ΔΙΗΓΗΜΑ

Χρῖστος Ρουμελιωτάκης

ΤΡΙΑ μικρά ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Ἐκ τῆς Παλατινῆς Ἀνθολογίας,

Δώδεκα Ἐπιγράμματα

Ἀπόδοση: Συμεῶνος

Μαρία Καρδάτου:

Ἀφύλακτη διάβαση, Στ’ ἀνοιχτά

Πάνος Κυπαρίσης

Ταξίδι σὲ δύσκολες νύχτες, Λήθης σημαντικά

Στέλιος Θ. Μαφρέδας

Λίκνο οὐτοπίας, Ταξίδι στὸ Μυστρά

Ἠλίας Νάντης:

Φτηνό

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Τοῦ Κανενὸς ἡ λέξη. Ἡ ἀμετάθετη μαρτυρία τοῦ Paul Celan

Κείμενα-Μεταφράσεις:

Συμεών Γρ. Σταμπουλοῦ

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Ἠ.Χ.Π.: Ὁ Νίκος Καχτίτσης στὸν Καναδά

ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ

Ράλλης Κοψίδης: Σπιναλόγκα,

Δ.Γ.Κ.: Ἡ ἀναχώρηση τοῦ Τάκη Λουμιώτη γιὰ τὸ βασίλειο τῆς Ἀνυπαρξίας…

Δ.Γ.Κ.: Ὁ Μπάμπης Τσικλιρόπουλος στὸ βασίλειο τῶν ἀγγέλων

ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Νίκος Χειλαδάκης: Μεταμεσονύκτιος Ἀγών

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Νίκος Χειλαδάκης: Βαγγέλης Ἀποστολόπουλος, Ἄνθη Ἀκάνθης,

Νίκος Χειλαδάκης: Ἴλια Μέγα, Τὸ τελευταῖο καλοκαίρι,

Δημήτρης Ἀρμάος: Ἡ συμφιλίωση μὲ τὴν Ἀνατροπή,

Ἀνθούλα Δανιήλ: Γιῶργος Βέης, Ἀπὸ τὸ Τόκιο στὸ Χαρτούμ

Εἰκόνα Ἐξωφύλλου: Ἀπόστολου Πλαχούρη

2009-04-05T09:42:00.002+03:00

In Memoriam

Δημήτρης Κανελλόπουλος
Παράλληλες ἱστορίες. Ἡ Ἀναχώρηση τοῦ Γιώργη Παυλόπουλου

Ἀρχὲς τοῦ 1960, μέναμε στὴν ὁδὸ Διονυσίου Ἐφέσσου, σ’ ἕνα μικρὸ ἰσόγειο δωμάτιο μὲ μία κουζίνα. Πίσω ἀπὸ τὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ. Ἦταν ἕνα μικρό, ὑγρὸ δωμάτιο. Ὁ τοῖχος, στὴν πίσω μεριὰ ἐφαπτόταν στὸ βουναλάκι ὅπως τὸ λέγαμε. Ἤμασταν τέσσερις. Ὁ μικρὸς δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη. Ἦταν τὸ δεύτερο σπίτι ποὺ μείναμε στὴν Ἀθήνα.
Τὸ χειμώνα μὲ τὰ κρύα, ἡ μάννα μου ἔστρωνε ἕνα ἁπλάδι ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὸ χωριὸ κι ἄναβε μία σόμπα πετρελαίου ποὺ εἴχαμε. Τὰ βράδια, καθόμασταν γύρω ἀπὸ τὴ σόμπα, οἱ τρεῖς μας γιατί ὁ πατέρας μου πάντα ἔλειπε. Δούλευε δυὸ δουλειὲς γιὰ νὰ μᾶς ζήσει. Τὸ πρωὶ ὁδηγὸς σ’ ἕνα σχολικὸ καὶ ἀπὸ τὸ ἀπόγεμα μέχρι τὸ ἄλλο πρωί, ὁδηγὸς στὸ ταξί ἑνὸς Ἀπέργη.
Ἐκεῖ, πλάι στὴ σόμπα ἡ μάνα μου μᾶς ἔλεγε ἱστορίες. Ἕνα βράδι, ἀφοῦ μας τάϊσε, ἄρχισε νὰ διηγεῖται μία ἱστορία ποὺ ἔλαβε χώρα ὅταν ἦταν μικρὸ κοριτσάκι, στὴν Κατοχή.
Ἦταν μία ἡλιόλουστη ἀνοιξιάτικη μέρα. Τὴν ἔστειλε ὁ πατέρας της νὰ ποτίσει τὰ μαρτίνια, (τὰ πρόβατα) στὴ Γούβα. Ἡ Γούβα, ἦταν ἕνα ὄμορφο χωράφι τοῦ παππούλη μου, ὁλόϊσιο σὰν γήπεδο καὶ τετραγωνισμένο. Στὴ βορειανατολικὴ πλευρά του, τὸ ἔδαφος κατέβαινε ἀπότομα δυό-τρία μέτρα, σκιζόταν ἡ γῆ κι ἀπὸ τὰ σπλάχνα της ἔβγαινε νερό. Εἴχανε φτιάξει ἕναν ξύλινο κάνταλο, καὶ «πιάναμε» τὸ νερό. Τὸ μέρος τὸ λέγανε Παλιόβρυση. Ὅπως ἔλεγε ἡ γιαγιά μου, τὴ βρῆκε τὴ βρύση, ὅταν ἦταν μικρὸ κοριτσάκι. Ἐκεῖ, πῆγε ἡ μάνα τὰ μαρτίνια νὰ τὰ ποτίσει. Στὸ πάνω μέρος τοῦ χωραφιοῦ, περνοῦσε τὸ μονοπάτι τὸ ὁποῖο συνέχιζε ἀνηφορικὰ πάνω ἀπὸ τὴ βρύση, πρὸς τὸ μεγάλο ρέμα, τὸν Λεῦκο. Στὴ ρίζα ἐνὸς ὄχτου ποὺ γινόταν πλαγιὰ στὴν ἄκρη, ὑπῆρχαν δυὸ γκορτσιές (ἀγραπιδιές). Ξαφνικά, ἄκουσε ποδοβολητό. Ἄφηκε τὰ ζῶα νὰ πίνουν νερὸ κι ἀνέβηκε πάνω στὸ χωράφι. Εἶδε μία ὁμάδα ἔφιππων ἀνταρτῶν νὰ ἔρχονται ἀπὸ τὸ χωριό, πρὸς τὴν Παλιόβρυση. Τότε, πάνω ἀπ’ τὸν ὄχτο, πρόβαλε ὁ γέρο Μαζαράκας, ὁ ὁποῖος μόλις εἶδε τοὺς ἀντάρτες, φώναξε: γειά σου Πέρδικα λεβέντη… Ὁ Πέρδικας τὸν χαιρέτησε σηκώνοντας τὸ χέρι του. Φτάσανε στὴ βρύση καὶ στάθηκαν νὰ ποτίσουν τ’ ἄλογα καὶ νὰ πιοῦν νερό. Ὁ μαυροντυμένος Πέρδικας, ξεπέζεψε, τῆς χάϊδεψε τὰ μαλλιὰ καὶ τὴ ρώτησε πῶς τὴν λένε. Βασίλω τ’ ἀπάντησε. Τότες, λέει ἡ μάνα μου, ἀφοῦ πρῶτα ἤπιε τὸ ἄλογο νερό, τῆς εἶπε ὁ Πέρδικας: κράτα τὸ χαλινάρι καὶ σκύβοντας, ἄδειασε μὲ τὴ φούχτα του τὸ νερὸ ἀπὸ τὸν κάνταλο, περίμενε λίγο μέχρι νὰ ξαναγεμίσει καὶ μετά, κρατώντας τὰ γένια του μὲ τὸ δεξὶ χέρι, ἔσκυψε κι ἄρχισε νὰ πίνει μ’ εὐχαρίστηση νερό. Ἐκεῖ ποὺ καμάρωνα στὸ πλάϊ, εἶδα τὸ μάτι του. Τὸ ἀριστερό του μάτι, ἕνα λαμπερὸ πράσινο μάτι, ποὺ μὲ κοιτοῦσε, ὅσο ὁ ἀντάρτης ἔπινε νερό. Σὰ νὰ μοῦ χαμογελοῦσε τὸ μάτι, ὅπως μὲ κοίταζε λοξά, ἀπὸ κάτω πρὸς τὰ πάνω… Κι ἀφοῦ πότισαν τ’ ἄλογα καὶ ἤπιαν νερό, πῆραν τὴν ἀνηφόρα καὶ σκαπέτηκαν πίσω ἀπ’ τὰ σύννεφα…

ΤΟ ΣΑΚΙ

Ἤμουν παιδὶ ἀκόμη δὲν τοὺς καλοθυμᾶμαι.
Μπήκανε στὸ χωριό μου ἕνα πρωὶ
μὰ δὲ σταθήκανε. Περάσανε
ἀργὰ πάνω στὸ χιόνι. Τὰ γένια τους
ἀνάμεσα στὰ σύννεφα καὶ τὶς κοτρόνες
καθὼς τοὺς χώνευε τὸ βουνό.

Μονάχα ὁ τελευταῖος δὲ φεύγει ἀπ’ τὸ μυαλό μου.
Κράτα τὸ ἄλογο, μοῦ εἶπε
καὶ βάζοντας τὸ σκοῦφο του στὴν ἀμασχάλη
ἔσκυψε στὸ νερὸ νὰ πιεῖ
καὶ τὄνα μάτι του μὲ κοίταζε ἀπ’ τὸ πλάι.

Κοίταζε τὰ κουρέλια μου
τὰ πόδια μου μὲς στὶς λινάτσες
τὶς ξόβεργες στὰ ξυλιασμένα χέρια μου
καὶ πῶς τοῦ χαμογέλαγα
κρατώντας τ’ ἄλογο μὲ περηφάνια.

Τὸ ἴδιο ἐκεῖνο μάτι μὲ κοίταζε τὸν ἄλλο χρόνο
ἀχνὸ βασιλεμένο
ὅταν ἀδειάσαν ματωμένο τὸ σακὶ
καὶ κύλησαν στὴ μέση τῆς πλατείας
κομμένα τὰ κεφάλια τους.

Ἦταν ὁ χρόνος ποὺ κατέβηκα στὴν πόλη
καὶ πούλαγα τσιγάρα σὲ δρόμους καὶ πλατεῖες.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ποίημα τοῦ Γώργη Παυλόπουλου. Ἡ παραπάνω ἱστορία κι ἄλλες παρόμοιες ἱστορίες, λέγονταν τὶς κρύες νύχτες ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἀπὸ τὴ μάνα μου. Δὲν εἴχαμε ἀκόμη ραδιόφωνο. Ἀργότερα ποὺ ἀποκτήσαμε, ἀρχίσαμε σιγά-σιγὰ νὰ μὴ μιλᾶμε. Ἀκούγαμε τὸ θέατρο τῆς Δευτέρας, μὲ κατάνυξη. Ἀργότερα ἦρθε ἡ τηλεόραση κι ἐκεῖ ξεχάσαμε ὁ ἕνας τὴ φωνὴ τοῦ ἄλλου….

Τὸν Γιώργη Παυλόπουλο, ἄργησα νὰ τὸν γνωρίσω. Τὰ ποιήματά του ὅμως τὰ ἤξερα. Εἶχα ἀκούσει ὅτι ἦταν φίλος τοῦ Σεφέρη κι ὅτι τὸν φιλοξενοῦσε στὸν Πύργο. Ὅταν ὅμως, πῆρα στὰ χέρια μου τὴν ποιητική του συλλογὴ Τὸ Σακὶ καὶ διάβασα τὸ ὁμότιτλο ποίημα, δάκρυσα. Γιατί, ἀνέβλυσε ἀπὸ τὴ μνήμη μου, ὅλη ἐκείνη ἡ ἀτμόσφαιρα τῶν παιδικῶν μου χρόνων καὶ οἱ ἱστορίες ποὺ ἄκουγα στὸ σπίτι γιὰ κείνους πού, κανεὶς δὲν τοὺς θυμᾶται πιά. Ἔμεινα ἐμβρόντητος μὲ τὸ ποίημα τοῦ Γιώργη. Ὁ πυρήνας τῆς ἱστορίας του, εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἴδιος, μὲ τὸν πυρήνα τῆς ἱστορίας πού μᾶς ἔλεγε ἡ μάνα μου, ἐκεῖνο τὸ χειμωνιάτικο βράδυ τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα. Ἡ μάνα μου, δὲν εἶχε διαβάσει ποτὲ της ποιήματα καὶ δὲν εἶχε ἀκούσει ποτὲ της γιὰ τὸν Γιώργη.

Ὅταν τυπώθηκε τὸ περιοδικό, τοῦ τὸ πῆγα στὸ σπίτι του στὸν Πύργο. Πιάσαμε κουβέντα γιὰ τοὺς προγόνους μας καὶ γιὰ τὴν καταγωγή μας. Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ μάνα μου κατάγεται ἀπὸ τὸ Νιχώρι τῆς Γορτυνίας, ποὺ βρίσκεται ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴ Νεμούτα. Μοῦ εἶπε ὅλοι ἀρκάδες εἴμαστε καὶ μένα ὁ παππούλης μου, ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς μάνας μου, ἤτανε ἀπὸ τὸ Καρδαρίτσι … Ἡ μιὰ κουβέντα ἔφερε τὴν ἄλλη καὶ τοῦ εἶπα τὴν ἱστορία πού μᾶς ἔλεγε ἡ μάνα μου. Κι ὁ Γιώργης ἐντυπωσιάστηκε καὶ συγκινήθηκε πολὺ καὶ μοῦ εἶπε νὰ σὲ φιλήσω ρὲ Κανελλόπουλε…

Ἤμουν στὴ δουλειά, ὅταν χτύπησε τὸ τηλέφωνο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἦταν ὁ «Στρατηγός», ὁ ἀγαπημένος μου, ἀπὸ τὴν Πάρο. Μοῦ λέει: Ἔλα Μαστραπά, ἔφυγε ὁ Γιώργης… Ἤξερα ἀπὸ μέρες, ἡ κατάστασή του εἶχε ἐπιδεινωθεῖ κι ὅτι τὸν εἶχαν μεταφέρει στὴν κλινική.
«Ἔφυγε» ὁ Γιώργης γιὰ τὸ Βασίλειο τῆς Ἀνυπαρξίας. Θὰ τὰ κουβεντιάζει τώρα ἐκεῖ, μὲ τὸν Τάκη καὶ μὲ τὸν Φίλιππο τοῦ Τάκη κι ὅλους τους ἄλλους ποὺ ἔφυγαν πρωτύτερα ἀπ’ αὐτόν. Καὶ φτώχυνε ὁ τόπος μας καὶ ἡ πόλη μας κι ὁ κόσμος ὅλος, γιατί ὁ Γιώργης ἦταν μία φωνή. Ἦταν μία φωνὴ ξεχωριστή, ποὺ ἔκανε ποιήματα τὶς πίκρες καὶ τοὺς ἔρωτες καὶ τὸ φόβο καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη. Μιὰ φωνὴ ποὺ ξυπνοῦσε τὴ μνήμη….

Το πρώτο τεύχος

2006-11-01T01:53:00.003+02:00

Κυκλοφόρησε τὸ 1^o τεῦχος.

Περιοδικὴ Ἔκδοση Πολιτισμοῦ

Καστοριᾶς 10, 173 42 – Ἀθήνα

τηλ.: 210 9915043, 6976 408666

Κυκλοφορεῖ τὸ 1^ο τεῦχος τοῦ ἐξαμηνιαίου περιοδικοῦ γιὰ τὸν Πολιτισμό Ὀροπέδιο, μὲ ἕδρα τὸ ὄμορφο χωριό Νεμούτα τοῦ Δήμου Φολόης ᾘλείας. Τὸ τεῦχος ξεκινάει μὲ ἕνα ἀνέκδοτο ποίημα τοῦ Χρῖστου Ρουμελιωτάκη, καὶ συνεχίζει με ἀφιέρωμα στὸν σπουδαῖο ποιητή, μὲ ἔργο καὶ προσωπικότητα Γιώργη Παυλόπουλο. Τὸ ἀφιέρωμα συντόνισε ὁ Δημήτρης Κανελλόπουλος καὶ περιλαμβάνει δυὸ ἀνέκδοτα ποιήματα τοῦ ποιητῆ, μιὰ ἐπιστολή του ἀπό τὴν Ἀμερικὴ πρὸς τὸν ἐπιφανή ἠλεῖο πεζογράφο Ἠλία Χ, Παπαδημητρακόπουλο, κείμενα τῆς Τασούλας Καραγεωργίου, τοῦ Μιχάλη Πιερῆ, τοῦ Παναγιώτη Σκορδᾶ, κριτικὴ γιὰ τὴν ποιητική συλλογὴ «Τὰ Ἀντικλείδια» καὶ Ἀνθολόγιο ποιημάτων ἀπὸ τὸν Στάθη Κουτσούνη, ἐνῶ τὸ ἀφιέρωμα κλείνει μὲ μιὰ συνοπτικὴ βιβλιογραφία τοῦ Γιάννη Ξούρια ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Γιώργη Παυλόπουλου.
Ἀκόμη, παρουσιάζονται ἑφτὰ ποιητὲς ἀπὸ τὴν Ἠλεία, ποιήματα τριῶν ποιητῶν ἀπὸ γειτονικὲς χῶρες, Tristan Corbiere, Franco Loi καὶ Stefan Roll, ἕνα διήγημα τῆς Ἠρῶς Νικοπούλου, μιὰ συζήτηση τοῦ ποιητή Θανάση Κωσταβάρα μὲ τὸν ποιητή Στάθη Κουτσούνη καὶ μαθητές τοῦ Λυκείου, τῆς Σχολῆς Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, δυὸ κείμενα ποὺ σχολιάζουν μιὰ φωτογραφία ἡ ὁποία τραβήχτηκε στὴ Νεμούτα στὶς 17 Ἰουνίου 1940, τῶν Δημήτρη Κανελλόπουλου καὶ Νίκου Σιάκκουλη. Στὴ στήλη «Στιγμές» γίνεται ἀναφορὰ στὴν διημερίδα ποὺ ἀφιερώθηκε στὸν ποιητὴ Τάκη Σινόπουλο, «ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ἐρχόταν συνεχῶς ἀπὸ τὸν Πύργο» στὶς 28 Μαΐου 2006 ἀπὸ τὸ Σπουδαστήριο Νεοελληνικῆς Ποίησης Τάκης Σινόπουλος καὶ τὸν Δῆμο Νέας Ἰωνίας, στὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς προτομῆς τοῦ ποιητή, ποὺ φιλοτέχνησε ὁ γλύπτης Δημήτρης Ἀρμακόλας.

Στὴ «Σκοτεινὴ πλευρὰ τοῦ φεγγαριοῦ», ὁ Νίκος Χειλαδάκης ἀναφέρεται στὰ ἤθη τῆς νέας κριτικῆς (περίπτωση Λάζαρη–Δημουλᾶ), βιβλιοπαρουσιάσεις τοῦ Σωτήρη Παστάκα καὶ Σχόλια γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἐπικαιρότητα. Τὴν ὕλη τοῦ τεῦχους συμπληρώνει μικρὸ ἀνθολόγιο ἀπὸ τὶς ποιητικὲς συλλογὲς ποὺ φτάνουν στὸ περιοδικό. Τὴν εὐθύνη, γιὰ τὴν αἰσθητικὴ ἐπιμέλεια τοῦ τεῦχους εἶχε ὁ Θέμις Φραγκοδημητρόπουλος.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ